به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سیدمحمود نبویان/// نسبت متنهای مبادله شده تاکنون، با شروط دهگانه مندرج در بیانیه ۱۹ فروردینِ شورای عالی امنیت ملی و خطوط قرمز اعلامی رهبر انقلاب در پیامهای متعدد ایشان چیست؟
مطابق با تأکیدات مکرر اعلامی رهبر انقلاب، آیا در متون مبادلهشده، تصریح شده است که تنگه هرمز و خلیج فارس تحت مدیریت و اعمال حاکمیت جمهوری اسلامی ایران باقی میمانند و عبور هرگونه شناور مربوط به رژیمهای متخاصم، از جمله رژیم صهیونی، دولت تروریست آمریکا و متحدان منطقهای و فرامنطقهای آنها ممنوع است؟ یا عبور نامحدود کشتیهای تجاری، فارغ از نسبتشان با متخاصمین علیه ملت ایران، توسط ایران تعهد شده است؟
آیا آزادسازی پولهای مسدودشده و به غارترفته ملت ایران، که پیشتر به عنوان پیششرط مذاکرات اسلامآباد مطرح شد اما محقق نگردید، اکنون به عنوان پیششرط هر توافق جدیدی ذکر شده است؟ یا آنکه انجام آن، مشروط به پیشرفت تدریجی مذاکرات مبهم نهایی شده است؟ چه ضمانتی برای این امر وجود دارد و با توجه به سابقه بدعهدی آمریکا، بهتر نیست پیش از امضای هر توافقی، از واریز دستکم بخشی از این منابع مالی به حسابهای اعلامی بانک مرکزی یا حتی دریافت نقدی آن اطمینان حاصل شود؟
آیا مطابق اعلام صریح رهبر انقلاب، به مسئله خسارتها و غرامتها پرداخته شده است؟ آیا به تفاوت ماهوی دو عبارت «بازسازی» و «غرامت» توجه شده است؛ با در نظر گرفتن این امر که غرامت دادن وظیفه متجاوز است، اما مفهوم بازسازی فاقد چنین بار حقوقی و مهمی است؟ آیا تعهد آمریکا به ارائه برنامه برای تأسیس یک صندوق، تأمینکننده این خط قرمز رهبری خواهد بود؟ آیا منابع آن صندوق به صورت یقینی تأمین میشود و بر فرض تأمین، آیا اختیار استفاده از این منابع صرفاً در اختیار ملت ایران است یا آمریکا نیز در نحوه مصرف آن در داخل ایران حق اعمال نظر دارد؟ در این صورت، اگر آمریکا به بهانههای واهی با مصرف این منابع در موردی خاص مخالفت کند، تکلیف چه خواهد بود و آیا این امر با قاعده قرآنی «نفی سبیل» و قانون اساسی مغایرت ندارد؟ رهبر انقلاب تصریح کردهاند که یا غرامت میگیریم، یا از اموال متجاوزان برمیداریم و یا معادل آن مقابلهبهمثل خواهیم کرد؛ این مهم چگونه محقق خواهد شد؟
آیا بهصراحت قید شده است که علاوه بر لغو همه تحریمهای کنونی، آمریکا حق ندارد در آینده تحت بهانههای مختلف، تحریمهای جدیدی علیه ملت ایران وضع کند؟ آیا تجربه تلخ وضع تحریمهای مکرر و جدید پس از توافق برجام، پیش روی ما قرار ندارد؟
معنای عضویت همزمان ایران در پیمان NPT و سپردن تعهد مجزا به آمریکا در موضوع هستهای چیست؟ آیا اجزای برنامه هستهای ایران، از جمله حفظ اصل غنیسازی و نگهداری ذخایر غنیشده در داخل کشور، از شمول دخالتهای آمریکا خارج خواهد بود؟ یا آنکه ضرورت دارد با آمریکا در چارچوبی رضایتبخش برای او توافق شود و برای تأمین نیازهای گوناگون مردم ایران (مانند تولید برق، تولید رادیودارو، شیرینسازی آب و...) نظر این کشور أخذ شود؟
آیا در راستای تأمین شرط اعلامی رهبر انقلاب مبنی بر خروج نیروهای دولت تروریستی آمریکا از منطقه، بر سر تعیین دقیقِ محدوده «محیط پیرامون ایران» توافق خواهد شد؟ شعاع این محدوده چه میزان است؛ ۲ متر یا ۲ هزار کیلومتر؟
آیا ضرورت ندارد که در همان گام نخست توافق، آمریکا و رژیم صهیونیستی رسماً به عنوان متجاوز به حقوق ملت ایران و عاملان شهادت رهبر، مقامات، فرماندهان، دانشمندان و آحاد مردم (مردان، زنان و کودکان) شناسایی شوند؟ آیا به پیامدهای سنگینِ مسکوت گذاشتن این مسئله و تحرکات أخیر آمریکا پیرامون موضوع غرامت به نفع متحدان منطقهایاش، توجه کافی شده است؟
با توجه به در نظر گرفتن قطعنامه شورای امنیت به عنوان تضمین، و نظر به بدعهدیهای مکرر دولت تروریستی آمریکا و تجربه خروج ترامپ از برجام (علیرغم تأیید آن در قطعنامه الزامآور ۲۲۳۱)، چه تضمین عینی و عملی دیگری برای اجرای تعهدات آمریکا در متن مذاکرات پیشبینی شده است؟ آیا بهتر نیست شرط بازدارندهای نظیر اینکه «عدم اجرای تعهدات از سوی آمریکا، به منزله خروج ایران از پیمان NPT تلقی خواهد شد» در توافق احتمالی گنجانده شود؟
با توجه به خط قرمز اعلامی قبلی مبنی بر وحدت ساحات جبهه مقاومت ازجمله حزبالله قهرمان لبنان و خباثت اثبات شده رژیم صهیونی، تضمین واقعی عدم تجاوز مجدد این رژیم به لبنان و عقب نشینی فوری تا مرزهای بین المللی و نیز رفع ظلم از مجاهدان قهرمان یمنی و فلسطینی و عراقی و.. در جبهه مقاومت چیست؟
با عنایت به مشروط بودن بسیاری از مسائل اصلی به توافق نهایی، آیا زمان دقیق توافق نهایی در متن مذاکرات، معین شده است یا امکان تمدید چندباره مهلت ۶۰ روزه و معلق ماندن در شرایط نه جنگ و نه صلح متصور خواهد بود؟
